Ένα project της καλλιτεχνικής ομάδας FireArt

 

Η καλλιτεχνική ομάδα Fireart ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2019 από καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης που έχουν εργαστεί στην Ευρώπη και αλλού, και διευρύνεται διαρκώς με τη συμμετοχή εικαστικών, μουσικών, χορευτών, performers και θεωρητικών της τέχνης.

Στόχος της καλλιτεχνικής ομάδας είναι ο επαναπροσδιορισμός του χρέους μας όχι απλά απέναντι στην τέχνη, αλλά απέναντι στο πρωτότυπό της, τη ζωή. Φιλοδοξεί να αποδώσει στην τέχνη τον πραγματικό κοινωνικό ρόλο της, να επέμβει στην πολιτική και πολιτιστική πραγματικότητα, να δώσει διέξοδο στους δημιουργούς που προβληματίζονται, να επικοινωνήσει με το πλατύ κοινό και να του δείξει τον δρόμο για να αλλάξει την πραγματικότητα προς όφελός του. Για να γεννήσουν οι ωδίνες έναν νέο κόσμο, στο μπόι των ανθρώπων και των ονείρων· για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος.

Στο πλαίσιο αυτό, το συγκεκριμένο project, με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού COVID-19, τον εγκλεισμό και τις συνέπειες που ακολουθούν τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο, επιχειρεί να αναδείξει τη σημασία της κατάστασης που ζούμε και να φέρει το μήνυμα της αλληλεγγύης στον αγώνα για την ίδια τη ζωή μας αλλά και για όλα όσα δικαιούμαστε. 

Σας καλούμε να περιηγηθείτε στα έργα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα και στα κείμενα που τα συνοδεύουν και να πάρετε μέρος σε έναν δημιουργικό διάλογο με τους καλλιτέχνες. 

"ΕΞΗΓΩ ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ"

Θα με ρωτήσετε:

Πού είναι οι πασχαλιές;

και πού η μεταφυσική σκεπασμένη από παπαρούνες

και η βροχή που συχνά χτυπούσε

στις λέξεις σας,γεμίζοντάς τες

με τρύπες και πουλιά;

Θα σας διηγηθώ ό,τι μου συμβαίνει:

Ζούσα σε μια συνοικία

της Μαδρίτης, με καμπάνες,

με ρολόγια, με δέντρα.

Από κει φαινότανε

το κατάξερο πρόσωπο της Καστίλλιας

σαν ένας Ωκεανός από δέρμα.

Το σπίτι μου λεγότανε

το σπίτι των λουλουδιών, αφού παντού

σκάγανε γεράνια: ήταν

ένα όμορφο σπίτι

με σκυλιά και παιδάκια.

Ραούλ, θυμάσαι;

Θυμάσαι, Ραφαήλ;

Φεντερίκο, θυμάσαι;

Κάτω από το χώμα;

Θυμάσαι το σπίτι μου με τα μπαλκόνια, όπου

το φως του Γενάρη έπνιγε τα λουλούδια στο στόμα σου;

Αδερφέ, αδερφέ.

Όλα ήταν δυνατές φωνές, αλάτι εμπορευμάτων,

στοιβάγματα ψωμιού που πάλλεται,

αγορά της συνοικίας μου της Αργουέλιες με το άγαλμα

σαν ένα χλωρό μελανοδοχείο μεταξύ μπακαλιάρων,

το λάδι έφτανε στα κουτάλια,

ένας βαθύς παλμός

ποδιών και χεριών γέμιζε τους δρόμους,

μέτρα, λίτρα, ουσία,

αιχμή της ζωής,

ψάρια στοιβαγμένα,

συναρμογή από στέγες μ’ έναν ήλιο κρύο που

το βέλος κουράζεται,

παράφορο φίλντισι από πατάτες,

ντομάτες που φτάνουν ως τη θάλασσα.

Κι ένα πρωί όλα ήταν φλογισμένα

κι ένα πρωί οι φωτιές

βγαίνανε από τη γη

καταβροχθίζοντας πλάσματα

κι από τότε πυρκαγιά,

μπαρούτι από τότε

κι από τότε αίμα.

Ληστείες με αεροπλάνα και με μαυριτανούς,

ληστείες με δαχτυλίδια και δούκισσες,

ληστείες με μαύρους παπάδες που ευλογώντας

έρχονταν από τον ουρανό για να σκοτώσουν τα παιδιά

και στους δρόμους το αίμα των παιδιών

έτρεχε απλώς σαν αίμα παιδιών.

Τσακάλια που τα τσακάλια θ’ αποκρούανε,

πέτρες που η ξερή αγριαγκινάρα θα δάγκωνε και θα έφτυνε,

φίδια που τα φίδια θα μισούσανε.

Ενάντιά σας έχω δει το νήμα

της Ισπανίας να σηκώνεται

για να σας πνίξει σ’ ένα μόνο κύμα

από περηφάνια και μαχαίρια.

Προδότες.

Κοιτάξτε το νεκρό μου σπίτι,

κοιτάξτε την Ισπανία σπασμένη,

αλλά από κάθε νεκρό σπίτι βγαίνει πύρινο μέταλλο

αντί λουλούδια,

αλλά από κάθε ρωγμή της Ισπανίας

βγαίνει η Ισπανία,

αλλά από κάθε νεκρό παιδί βγαίνει ένα ντουφέκι με μάτια,

αλλά από κάθε έγκλημα γεννιώνται σφαίρες

που θα βρουν μια μέρα τον τόπο

της καρδιάς σας.

Θα με ρωτήσετε λοιπόν γιατί η ποίησή σας

δεν μας μιλάει για τ’ όνειρο, για τα φύλλα,

για τα μεγάλα ηφαίστεια της πατρικής σας γης;

Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους,

ελάτε να δείτε

το αίμα στους δρόμους,

ελάτε να δείτε το αίμα

στους δρόμους!

 

PABLO NERUDA

(Μετάφραση Άννα Βάλβη)

http://pablonerudapoetry.blogspot.com/2010/03/blog-post_11.html?m=1